London Calling

Afgelopen weekend rende ik in Zweden onder een flets zonnetje langs het Olympisch Stadion van Stockholm. Alweer 100 jaar geleden vonden in dit uit rode bakstenen opgetrokken stadion de Olympische spelen plaats. Pierre de Coubertin had indertijd weliswaar wel een marathon in de programmering opgenomen, maar naslag leert dat deze ongeveer 2 kilometer korter was dan de 42,195km zoals we die nu kennen. Overigens is die exacte afstand al wel in 1908 ingesteld bij de Spelen in, jawel, Londen. Anno 2012 is London Calling, ook voor de marathonlopers.

Stockholmse Metro 100 jaar na dato

April 2012, het is voorjaar. Steevast een paar weken op zondagochtend voor de tv een voorjaarsmarthon kijken. Daarna  zelf even trainen en vervolgens vlug terug naar mijn bank voor een mooie Wielerklassieker. Voor de meeste renners ligt een ticket naar Olympische spelen klaar, ook voor de Nederlanders. Een hagelschot van een Nederlandse afvaardiging moet toch wel minimaal één top-8 plekje opleveren luidt de redenering. Een enkeling gaat voor de overwinning, maar voor de meesten is het een koers uit zo velen. Hooguit even wennen aan die nationale koerstruien.

In schril contrast met deze instelling staat het wedstrijdschema van de marathonloper. Op zijn schema  schitteren wedstrijden in afwezigheid. Het doel is een ultiem piekmoment waarin een seizoen van lang hard trainen samenkomt. Volgens de wetten van de marathon is dit Olympische moment in augustus in zijn geheel niet te combineren met een additioneel piekmoment 4 maanden eerder. Toch meende de Keniaanse Atletiekunie deze lakmoesproef op te moeten opstellen. Zowel de Wereldrecordhouder (Makau) als ’s-Werelds snelste Marathonloper (Mutai) faalden voor de twijfelachtige proef. Althans, zij besloten zichzelf niet stuk te lopen 4 maanden voor de piek van hun prestatiecurve.  Zij volgden de wetten van de marathon dus op. Deze verstandige beslissingen zijn afgestraft met het niet-selecteren voor London.

Augustus 2012

Op 12 Augustus 2012 ben ik ook niet in Londen. Nee, de Olympische marathon zal ik op de tv kijken vanuit mijn zelf belegde trainingskamp op weg naar een mooie najaarsmarathon. Ongetwijfeld ben ik dus in goed fictief gezelschap van vele marathonlopers die wèl Londen hoorde Callen, maar er nooit kwamen. De uitbetaling zal geschieden tijdens dat ene piekmoment in het najaar, wanneer Londen enkel nog een vage herinnering is. Een PR voor de Eindhovense Marathonloper en een Wereldrecord voor Makau of Mutai lijken me mooie beloningen voor het opvolgen van de wetten van de marathon.

Run The City ……en raak geïnspireerd

In de zomer van 2005, net gevangen door het marathonvirus, draaide ik mijn eerste rondjes in Central Park. Mijn blogje over deze studie-trip droeg toentertijd de titel “Van Tongelre naar Times Square”.  Een mooie alliteratie. Alleen is Times Square, het befaamde plein met felverlichte gevels waar de Lichtstad jaloers op mag zijn, normaliter niet te belopen. Alle hardlooproutes in de parken ken ik inmiddels wel, de bruggen heb ik ook allemaal weleens beklommen, maar hardlopen over dat verfomfaaide Times Square, dat moest toch nog ooit gedaan worden. Afgelopen zondag was het zover: Run The City.

Eindhoven incognito in The City

Na Schoorl ging het eigenlijk alleen maar slechter: de rugklachten verminderden niet en een griep-achtig-iets elimineerde de ingezette stijgende lijn. Rondjes-72 werden een uitputtingsslag en dus kon er een streep door mijn eerste grote wedstrijd van maart: de CPC. De plaatsvervangende training ging ook al niet denderend. Nee, een 1:07 of sneller zou er in New York zeker niet inzitten, en dus opteerde ik voor een vette duurloop van 21km dwars door The City.

Als je voor het eerst in New York komt (en dat kwam Janneke) en je wil alles zien, heb je zeker wel een week nodig. De Subway Map wordt jouw beste vriend, maar ook je voetzolen moeten het ontgelden door het vele wandelen. Tel daar een jetlag en voeding met standaard een dubieus hoog calorie- en vetgehalte bij op, en het laatste restje wedstrijdmodus is ook verdwenen.

Totdat we op zaterdagochtend tijdens het loslopen in Central Park stomtoevallig Hilda Kibet tegen kwamen. Uiteraard kennen wij haar beter dan zij ons kent, maar toch. Hilda vertelde dat ze met de kopgroep op 1:08 weg zou gaan, waarop ik toegaf dat dat toch te snel was voor mijn geplande trainingsloop. Voor Janneke werkte de ontmoeting dusdanig inspirerend dat het ondanks haar blessure toch al een beetje begon te kriebelen. Uiteraard werd ik meegesleurd in die modus.

Run The City: inspiratie

Vlak voor de start kon ik eenvoudig achter het wereld-top eliteveld aansluiten (schuin achter Dathan Ritzenheim, te cool). Toevalligerwijs bleek Hilda naast me te staan en dus besloot ik impulsief om maar met haar mee te lopen. Bij 5km liet ik Hilda (en ook Kara Goucher, ook cool) gaan en heb ik superrelaxed uitgelopen naar een eindtijd van 1:11. Bij de finish werd het helemaal cool toen ik Meb Keflezighi tegen kwam en even met hem gepraat heb, oa over zijn inspirerende biografie die ik vorig jaar heb gelezen. Ook Janneke haalde keurig en onverwacht snel de finish, wat de dag helemaal completeerde. --- Inspiratie genoeg dus, nu nog ouderwets hard hardlopen.

Presteren is Planbaar

Stiekem waren prestaties van PR-formaat gepland op de Halve in Egmond 5 weken geleden en op de 10km in Schoorl vandaag. Eigenlijk vond ik in Ameland half december al mijn Waterloo met een valpartij op 17km. Het direct gevolg was een uit-het-lood-staande heup, gevolgd door rugklachten gepaard gaande met een vastzittende enkel. Presteren is planbaar; Realistische bijstellen van geplande prestaties een noodzaak is me weer eens pijnlijk duidelijk geworden.

Egmond: Hoop vooraf

Na Ameland was ik op sommige trainingen niet meer voorruit te branden, alles deed pijn. Je wil keihard trainen, maar noodgedwongen moet je de training afbreken. Een paar dagen later gaat het, gedreven door de nodige rust en Hoop, weer best aardig. Dan komt Egmond en je hoopt dat het goed gaat. Fout! Als je brein zich al in het ‘Hoop-spectrum’ bevindt zal het zeker niks worden. Geen gepland PR in Egmond dus.

Toch gaven de eerste 10 Egmondse kilometers, die best aardig gingen (31:19), het nodige zelfvertrouwen. Een aardige basis om via de Nationale cross in Kerkrade, een 3000 meter Indoor in Düsseldorf en de Acht van Apeldoorn te knallen op de 10km in Schoorl. Een mooi gepland pad, als je ‘heel blijft’ tenminste. En dat gebeurde dus niet. Eerst een beetje pijn aan de scheenbeenspier, de dag erop wat meer, en toen lag ‘de atleet’ ineens kermend van de pijn over de baan te rollen tijdens een tempoblok.

Na een paar dagen strompelen bleek het niet die scheebeenspier, maar een vastzittende enkel te zijn die de boel blokkeerde. Anyway, streep door Kerkrade, streep door 3000 Indoor. Geen geplande excessieve tempoprikkels dus.  No worries, dan maar wat harder trainen op de baan. Niet dus, Koning Winter trakteert op bizar stramme spieren.

Schoorl: Een strijd tegen mezelf (Foto: Thijs Feuth)

Getooid met ijsmuts viel Apeldoorn tegen. Ik kon gewoon niet harder (wel langer). Vandaag Schoorl. Weliswaar is de planning niet gelopen zoals aanvankelijk voor ogen, maar toch zou een aardige tijd moeten kunnen. Niet dus. De eerste kilometer gaat K, de 2e ook en de rest eigenlijk ook. Ook geen geplande aardige tijd in Schoorl dus. Presteren is planbaar; Realistische bijstellen van geplande prestaties een noodzaak is me weer eens pijnlijk duidelijk geworden.

Hardlopen is Teamsport

Jaren lang liep ik alleen en moest ik in mezelf hard lachen om die suffe loopgroepjes die ik ik het park voorbij snelde. En dat terwijl die stumpers zelfs nog adem over hadden om tegen elkaar kunnen praten. Tot precies 3 jaar geleden ook ik me meldde bij de vervallen atletiek-accomodatie op 500 meter van mijn toenmalige woning.

Af en toe is het net een praatgroep. We ouwehoeren heel wat af tijdens een training, vooral tijdens het in- en uitlopen. Gelijkgestemden die dezelfde passie en inzet voor De Lange Afstand delen. Als ware AIVD-ers worden uitslagen en individuele prestaties op zowel wereld- als lokaal-niveau doorgelicht. Wedstrijdervaringen en parcoursen worden besproken om het juiste perspectief bij die prestaties te plaatsen.

Een goed half uur verder verstomd het gepraat en beginnen de tempo's. Groepjes van vergelijkbaar niveau proberen samen kop-over-kop op de seconde nauwkeurig de geplande kilometertijden te realiseren. Op goede dagen sleur ik op kop en voel ik me sterk. Op slechte bungel ik letterlijk in het kielzog achteraan, maar lever ik toch de geplande tijden. Dankzij mijn ploeggenoten. Af en toe moet een Rookie in toom gehouden worden, hardlopen is ook doseren heb ik geleerd.

Eindhovens podium Reusel

In wedstrijden mag de gaskraan echt vol open getrokken worden. Trainingsmaatjes die gedurende een aantal kilometers ineens in tegenstanders transformeren. Het resultaat van deze opstuwende formule mocht er vorige week bij een Cross-wedstrijd in Reusel zijn: Een geheel 'Eindhovens podium'. Mijn eigen toch wel degelijk bevochten tweede plaats was een mooi vooruitzicht voor de volgende 'wedstrijd-en-grouppe': De AdventureRun Ameland, een forse Halve. De reisafstand dwong een trainingsweekend af, en dus vrijdagavond al een Amelandse Pasta-party voor 'ons Eindhovenaren'.

Tijdens de race over het strand legde we met zijn vieren elkaar een afmattend tempo op. Immers, achter favoriet Erik Negerman, hadden we de concurrentie afgeschud, en zo lagen podiumplaatsen in het verschiet voor de twee snelste van onze groep. Dit betekende ieder voor zich, racen voor wat hij waard was.

Eindhoven 2 tm 5 op Ameland

De 21 kilometers gaven genoeg speelruimte voor de nodige demarrages, instortingen, herpak-momenten en zelfs een valpartij van ondergetekende. Uiteindelijk legde 'Eindhoven' lovenswaardig beslag op de plaatsen 2 tot en met 5. Bovendien hadden wel allemaal harder gelopen dan we vooraf individueel verwacht hadden. Maar het mooiste, bij de finish stond iedereen op elkaar te wachten om de nodige high-fives aan elkaar uit uit te delen. Hardlopen is niet alleen mooi, het is ook een Teamsport.

"En nu?"

Maanden, wat zeg ik jaren hard werken worden op die ene dag beloond. Bij het passeren van de finishlijn giert de endorfine door het lijf. Nee, pijn is niet fijn, maar dit is extreem verslavend zo heb ik zelf ondervonden. Echter, zoals met ieder pepmiddel komt na de kick het beruchte lege gevoel: “En nu?”


Fuck het gezonde voedingspatroon

Omdat aan de wilgen hangen me nog wat vroeg lijkt dus toch de draad maar weer oppakken. Aanvankelijk een aantal weken heerlijk ongedwongen. Fuck het schema. Ik ga lopen wanneer ik wil lopen, waar ik wil, hoe lang ik wil en hoe hard ik wil. Fuck die rompstabiteit. Ik blijf wel op de bank liggen. Fuck dat gezonde voedingspatroon. Als ik meer zin heb in chocolade of drop, dan plunder ik de voorraadkast of race ik naar de supermarkt. Idem voor Japanse-mix en chocolade-pepernoten. Wat een briljante uitvinding zijn die dingen trouwens. Koffie, ja dat wil ik ook, met sloten tegelijk.

Dan begint zo zachtjes aan de schema-loze calorie-rijke leven me de keel uit te hangen. Het beruchte het lege gevoel: “En nu?”

Urenlang dwaal ik over het internet me verliezend in hardloopagenda’s en sites van hardloopwedstrijden. Eerst worden de hoofddoelen als piketpaaltjes geslagen. Vervolgens komen daar tussenin andere wedstrijden als tussendoelen te staan. Hup, nog wat kleine optionele wedstrijdjes er tussendoor en het resultaat mag er zijn. Een mooi gebalanceerd programma voor het komende jaar. Maar belangrijker nog, een motivatie om weer aan de slag te gaan.



Video: 5 weken na de Marathon

Kneiterharde looptrainen volgens schema, rompstabiliteit gewoon omdat het moet, gezond eten, voldoende rusten, vlammen in wedstrijden, soms teleurstellend langzaam, soms boven verwachting hard. Hoe mooi kan het zijn. Op naar een nieuwe finish-lijn; Ik heb er weer zin in!



Voor één dag BE-er

Mooi idee, de organisatie van jouw marathon gaat je in je voorbereiding naar  jouw belangrijkste wedstrijd volgen. “Gaan we doen.  Kom maar met die camera,” antwoordde ik.

Omroep Brabant live in de stad

Daarbij realiseerde ik me niet dat dit wel 'enige druk' met zich mee zou kunnen brengen. Afgelopen weken kreeg ik al blaren op mijn tong van het temperen van de verwachtingen. Nee, geen sub-2:20, maar 2:21 is reëel. Nu nog ff doen dus.  "Damn, wat doet die camera hier nu al 10 minuten naast me?" Ik hoor een voor mij onbekende toeschouwer roepen: “Kom op Harm, Mister-040, houd de eer van Eindhoven hoog!” Oh ja, voor één dag ben ik een BE-er: een Bekende Eindhovenaar. Dus  toch wel enige druk. 



Nog vier dagen tot mijn marathon. De weersvoorspellingen vallen tegen: ik vrees de Westenwind en de voorspelde forse regenbuien. Op drie dagen begin ik mezelf te vergiftigen met Carboloader drank.  Ook is er een persconferentie waar de ondergetekende sportliefhebber zelf ineens aan de tand gevoeld wordt.  Op vrijdag belt een lokaal  radiostation om te informeren naar mijn ontbijt. Op zaterdag train ik voor het laatst, prepareer ik mijn drankflesjes en moet het startnummer  bij de Technical Meeting in het Atletenhotel opgehaald worden. 



Met Superhaas 'Manu'

Tevens zal daar een reflectiehesje voor Janneke klaar liggen.  Vooraf heb ik bedongen dat mijn lief officieel mag meefietsen voor mijn drinken en voor inhoudelijke coaching. Het hesje laat uiteindelijk tot twee minuten voor de start op zich wachten. Wel fetteert de organisatie me met superhaas Emmanuel Biwott (62 minuten op de Halve). Het toeval wil dat ik hem in Voorthuizen dit jaar in een 500-meter lange eindsprint genadeloos afmaakte (Eufemisme natuurlijk). Emmanuel kan er nog om lachen en dus gaat hij me helpen.



Vanochtend was er ineens superweer. Geen regen, zelfs wat zon en een lage temperatuur. Getooid met neuspleister (ivm lichte verkoudheid), armstukken, handschoenen en een zonnebril begon het feest dus om 10:00 uur. Anderhalf uur later begonnen mijn dijbenen een partij te protesteren. “Vriend, hou daar eens mee op, ga eens wandelen,” voelde ik die dijen schreeuwen. Gelukkig sleurde Emmanuel me erdoor heen en herpakte ik me. Vervolgens coachte Janneke me strak tot 41-km en leek mijn gewenste 2:21 in the pocket. 



Vreugedekreet (foto: Martijn de Bie)

De laatste kilometer moest ik alleen lopen en ging zij alvast binnendoor naar de finish.  Op het Stratumseind kwam de pijn ineens terug, werden de benen stram, en stond de wind vol in mijn gezicht. Mijn brein was echter te poreus om te beseffen dat ik nog  wel een beetje moest doorlopen voor die streeftijd. Nooit eerder was mijn laatste kilometer ook mijn traagste, maar ook was nooit eerder mijn eindtijd zo snel.

Een PR in de gewenste tijd en eerste Nederlander in mijn marathon. Voor één dag ben ik een Bekende Eindhovenaar. En ik ben er trots op!

Bijhorende Video's:

Video: Race verslag Losse Veter

Video: nog 3 dagen: Koken en trainen

 

Bevestiging zoeken

Twijfel in m’n kop voorafgaand aan het NK 10km. Gaat het wel goed? In hoeverre gaan mijn lange duurlopen te koste van mijn snelheid? Alweer 14 dagen geleden was de laatste snelheidsprikkel bij een regionaal wedstrijdje in Best. En daar draaide ik nog K ook. En zit ik ineens iedere woensdagavond op mijn racefiets in mijn woonkamer mezelf naar de mallemoer te fietsen om mijn benen zogenaamd ‘niet teveel te belasten’. Yeah right, die 10km gaat helemaal ruk worden, ik voel het.

We love Font-Romeu

Met weemoed denk ik terug aan Font-Romeu. Prachtige omgeving. Heerlijk weer. Ruim voldoende slaap iedere dag. Geen stress. De liefde van mijn leven aan mijn zijde. Samen trainen. Samen ontbijten. Samen lunchen. Samen koffie drinken. Samen pasta eten. Hoe mooi en simpel kan het zijn. Heerlijk naar de mallemoer gaan bij baantrainingen op 1850 meter hoogte. Inspiratie opdoen door wereldtoppers te zien trainen. Nog wat fietsen. Beetje internetten. Boekje lezen. Het leven is verrukkelijk.

En dan bij terugkomst een nieuw type schema: op dinsdagen voortaan een tweede lange duurloop, woensdagen met een dubbele training 1x loslopen en 1x cardio in D5 (op de racefiets dus), en donderdagen een training met blokken in D3, dus in marathontempo. Humn, wat moet ik hiervan denken. Helemaal nu die traditionele Halve marathon voorafgaand aan het einddoel ook al schittert in afwezigheid. Toch maar even de meester bellen. “Die bevestiging komt er op de tweede zondag van oktober na 25km.” Best lang wachten als je ongeduldig bent.

Bevestigende finish bij NK 10km

Dus gisteren in Tilburg op zoek naar pre-bevestiging dat ik op de goede weg zit. Damn, wat is het benauwd. Mijn kleren plakken aan mijn lijf bij het inlopen. Startschot en vlammen. Na 500m laat ik de kopgroep gaan. Zelfmoord lijkt me niets vandaag. Vanaf 3km begin ik atleten op te rapen. Na bijna 9km schuif ik op naar de 10e plek. Op 100m nog flink aan de bak om die plek ook echt veilig te stellen. Net geen PR, maar wel Top-10. Belangrijker nog, de verlangde bevestiging: ik zit op de goede weg.

Video-compilatie: Trainingsstage Font-Romeu 2011 gemaakt door LosseVeter

Video-compilatie: Trainingsstage Font-Romeu 2011



De Mentale Strijd Aangaan

Doorgaans vindt De Marathonloper een 10-km wedstrijd over het algemeen niets omdat je ondanks dat het best een eind is vrij fors de verzuring in gaat. De eerste 5 kilometers lukken altijd wel, maar dan begint de strijd. Een mentale strijd op weg naar een persoonlijke doelstelling waarbij geloof in eigen kunnen essentieel is.

Solo vanaf de start in Chaam

Bij mijn 31:05 in de 10km-wedstrijd in Rijsbergen was dat geloof er bij het 5km-punt nog niet. Wel was het eindresultaat van die wedstrijd genoeg om het geloof aan te wakkeren richting de volgende 10km-wedstrijd in Chaam. En zo passeerde ik aldaar in nagenoeg dezelfde tijd het 5km-punt. Het moment om de mentale strijd aan te gaan om de fysiek te laten excelleren. Non-stop ging de volgende kretologie door het brein: “Doorlopen, niet aanstellen, strak houden, blijven gaan, concentreren!”



 De mentale strijd werd gewonnen en leverde de gewenste 30:52 op. Meteen was dit ook de doodstreek voor de derde en laatste 10km-wedstrijd in Voorthuizen. Ondanks weer een doorkomst halverwege in dezelfde tijd, was er geen geloof in een verbetering ingegeven door de herfstachtige omstandigheden. Om een mentale strijd aan te gaan, moet je er om te beginnen vooraf geloof in hebben.

Een belangrijke les. Ik geloof in een verbetering van mijn marathon PR. Op 9 oktober zal ik in Eindhoven de mentale strijd aangaan.

Losse Veter Artikel richting 09-10-'11: 040, Mijn Stad, Mijn Marathon

Losse Veter Video richting 9-10-'11: 040, Mijn Stad, Mijn Marathon